وَيَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمۡ وَلَا يَنفَعُهُمۡ وَيَقُولُونَ هَـٰٓؤُلَآءِ شُفَعَـٰٓؤُنَا عِندَ ٱللَّهِۚ قُلۡ أَتُنَبِّـُٔونَ ٱللَّهَ بِمَا لَا يَعۡلَمُ فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَلَا فِي ٱلۡأَرۡضِۚ سُبۡحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ
18
پرستش بتها، یا براى ترس است یا امید نفع. بتها، نه زیان مىرسانند كه از روى ترس عبادت شوند، نه سودى مىرسانند تا لایق عبادت باشند، پس بهانهاى براى بتپرستى نیست. «لاینفعهم ولایضرّهم»
بتپرستان، منطق ندارند و بتپرستى كارى بىمنطق است. «یعبدون... لایضرهم ولاینفعهم» بتپرستان خدا را قبول داشتند، لكن بتها را واسطه مىدانستند و لذا بتها را پرستش مىكردند. «هؤلاء شفعاؤنا»