هُوَ ٱلَّذِي يُسَيِّرُكُمۡ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ حَتَّىٰٓ إِذَا كُنتُمۡ فِي ٱلۡفُلۡكِ وَجَرَيۡنَ بِهِم بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَفَرِحُواْ بِهَا جَآءَتۡهَا رِيحٌ عَاصِفٌ وَجَآءَهُمُ ٱلۡمَوۡجُ مِن كُلِّ مَكَانٍ وَظَنُّوٓاْ أَنَّهُمۡ أُحِيطَ بِهِمۡ دَعَوُاْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ لَئِنۡ أَنجَيۡتَنَا مِنۡ هَـٰذِهِۦ لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ
22
قوانینِ حاكم بر طبیعت، مخلوق ومحكوم خداوند است. «هو الذى یسیّركم» كارهاى انسان، به خدا هم نسبت داده مىشود، چون قدرت از اوست. با آنكه سِیر، عمل انسان است، «سیروا فى الارض»، امّا مىفرماید: «هو الّذى یسیّركم»
انسان هر چه هم پیشرفت كند، از گزند حوادث طبیعى درامان نیست. «جاءتها ریح عاصف»
مرفّهان نپندارند كه پیوسته در رفاه خواهند بود. «فرحوابها، احیط بهم»
حوادث طبیعى، غرور و تكبّر انسان را برطرف ساخته، او را در برابر خداوند خاضع مىسازد. «دَعَوا اللَّه»
هنگام خطر فطرت انسان، به یك مبدأ نجات متوجّه مىشود. «دعوا اللَّه مخلصین»
ایمان و اخلاص باید دائمى باشد، نه موسمى و به هنگام احساس خطر. «احیط بهم دعوا اللّه مخلصین»
انسان در هنگامهى خطر قول مىدهد، ولى به رفاه كه رسید غافل مىشود. «لئن انجیتنا»
ناسپاسى و كفران نعمتها، یكى از زمینههاى بروز سختى و عذاب است. «لئن انجیتنا من هذه لنكوننّ من الشاكرین»