قُلۡ مَن يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ أَمَّن يَمۡلِكُ ٱلسَّمۡعَ وَٱلۡأَبۡصَـٰرَ وَمَن يُخۡرِجُ ٱلۡحَيَّ مِنَ ٱلۡمَيِّتِ وَيُخۡرِجُ ٱلۡمَيِّتَ مِنَ ٱلۡحَيِّ وَمَن يُدَبِّرُ ٱلۡأَمۡرَۚ فَسَيَقُولُونَ ٱللَّهُۚ فَقُلۡ أَفَلَا تَتَّقُونَ
31
از اینكه در آیه از میان تمام اعضاى انسان، تنها نام چشم و گوش آمده است، شاید به خاطر آن باشد كه در میان اعضاى بدن، كار آمدترین قوا این دو عضو مىباشند.
شیوهى سؤال و واداشتن انسانها به فكر و رجوع به فطرت، از وظایف مربیّان آسمانى است. «قل من یرزقكم» خداوند، آسمان و زمین را در رزق و ارتزاق انسان دخالت داده است. «یرزقكم من السماء و الارض»
رزق دادن، آفریدن و اداره كردن، از سنّتهاى دائمى الهى است. «یرزق، یملك، یخرج، یدبّر» (فعل مضارع رمز استمرار است)
جهان آفرینش، پیوسته به تدبیر نیاز دارد و وحدت تدبیر، نشانهى وحدت ربوبیّت است. «من یدبّر الامر»
رزق ما، شنیدن و دیدن ما، زندگى و مرگ ما، همه به دست خداست و جز او كسى و چیزى در این زمینهها توانایى و حاكمیّت ندارد. «مَن یَملكُ السَّمع و الابصار... فسیقولون اللّه»
فكر در نعمتها و قدرت الهى، از شیرینترین، ملموسترین، عمومىترین، سادهترین و عشق آفرینترین راههاى خداشناسى است. «قل من یرزقكم... فسیقولون اللّه»
مشركان نیز در درون خود، خدا را آفریدگار هستى مىدانند. «فسیقولون اللَّه»
تنها عقیده كافى نیست، عمل هم لازم است. «فسیقولون اللَّه، فقل افلاتتّقون»
شناخت و علم، زمینهساز تقواست. «فسیقولون اللَّه، فقل افلاتتّقون»