وَمِنۡهُم مَّن يَسۡتَمِعُونَ إِلَيۡكَۚ أَفَأَنتَ تُسۡمِعُ ٱلصُّمَّ وَلَوۡ كَانُواْ لَا يَعۡقِلُونَ
42
تفسیر نور
(و چون قرآن بخوانى) گروهى از آنان (در ظاهر) به سخن تو گوش فرا مىدهند، (امّا گویى كَرند و هیچ نمىشنوند،) آیا تو مىتوانى سخن خود را به گوش ناشنوایان برسانى؛ هر چند اهل تعقّل نباشند؟
پیامها
همهى شنوندگان، حسن نیّت ندارند. گاهى لجوجان براى یافتن بهانه و دستاویز قراردادن، مكرّراً گوش مىدهند. «منهم من یستمعون الیك...» بیمار دلىِ انسان گاهى به جایى مىرسد كه سخن پیامبر هم او را درمان نمىكند. «افانت...تسمع الصمّ»
براى هدایت مردم، آمادگى پذیرش لازم است و تنها دلایل روشن و رهبر لایق كافى نیست. «لایعقلون»
شنیدن (مستقیم یا غیرمستقیم) مهّم نیست، آنچه در هدایت مهّم است، تعقّل و پذیرش است؛ وگرنه حیوان نیز مىشنود. «یستمعون ، لایعقلون»