قُلۡ أَرَءَيۡتُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ لَكُم مِّن رِّزۡقٍ فَجَعَلۡتُم مِّنۡهُ حَرَامًا وَحَلَـٰلًا قُلۡ ءَآللَّهُ أَذِنَ لَكُمۡ أَمۡ عَلَى ٱللَّهِ تَفۡتَرُونَ
59
تفسیر نور
بگو: آیا دیدید هر رزقى كه خداوند براى شما نازل كرده است، (از پیش خود) بعضى را حرام و بعضى را حلال قرار دادید؟ بگو: آیا خداوند به شما اجازه داده یا بر خداوند دروغ مىبندید؟
نکتهها
نمونههایى از تحریمهاى بى دلیل مشركان، در آیهى 103 سوره مائده بیان شده است: «ما جَعَل اللَّه من بحیرةٍ ولاسائبةٍ ولا وصیلةٍ ولاحامٍ» آنان سهمى از كشاورزى خود را براى بتها و بتكدهها قرار داده و برخود حرام مىكردند و یا آنچه را در شكم حیوانات بود، براى مردها حلال و براى زنان حرام مىدانستند؛ «وقالوا ما فى بطون هذه الأنعام خالصةً لذكورنا و محرّم على ازواجنا» 295 امّا قرآن همهى اینها را افترا بر خداوند و ناروا مىداند. «على اللّه تفترون»295) انعام، 139.
پیامها
قانون اصلى و كلّى در خوردنىها حلال بودن است، مگر آنكه حرمت آن از طریق وحى ثابت شود. «ما انزل اللّه لكم» رزق، از سوى خدا نازل مىشود. «انزل اللَّه لكم من رزق»
در احكام شرع نباید از شارع جلو افتاد، چنانكه حرام خدا را نمىتوان حلال كرد، حلالها را هم نمىتوان حرام شمرد. «فجعلتم منه حراماً وحلالاً»
تشریع و قانونگذارى، مخصوص خداوند است. «آللَّه اذن لكم»
كسانى كه «ولایت تشریعى» دارند، با اذن الهى مىتوانند چیزهایى را حلال یا حرام كنند. «اللَّه اذن لكم»
وضع قانونِ بدعتآمیز و آن را به خدا نسبت دادن، جرم است. «جعلتم منه حراماً و حلالاً ، على اللَّه تفترون»
قرآن، عادات و رسوم غلطى را كه ریشه در وحى و اذن خدا ندارد، محكوم مىكند. «على اللّه تفترون»