أَلَآ إِنَّ لِلَّهِ مَن فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا يَتَّبِعُ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ شُرَكَآءَۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَإِنۡ هُمۡ إِلَّا يَخۡرُصُونَ
66
تفسیر نور
آگاه باشید! همانا هر كس در آسمانها و هر كس در زمین است، از آنِ خداست و كسانى كه به جاى خداوند شریكانى را مىخوانند، (از آنها نیز) پیروى نمىكنند، بلكه جز گمان خود چیز دیگرى را پیروى نمىكنند و آنان جز دروغگویانى بیش نیستند.
نکتهها
ممكن است جملهى «وما یتّبع...» سؤال باشد و «ان یتّبعون» جواب آن. یعنى: آنان كه غیرخدا به سراغ شریكان خیالى مىروند، از چه پیروى مىكنند؟ آنان جز از گمان، از چیزى پیروى نمىكنند. شاید هم حرفِ «ما»، عطف به «مَن» باشد، یعنى حتى آنچه را مشركان شریك خدا مىپندارند، مملوك خدایند.پیامها
مالكیّت مطلق خداوند، دلیل توحید وعزّت كامل اوست. «انّ العزة للّه جمیعاً... ان للّه مَن فى السموات» همه مِلك خدایند، چگونه مملوك را شریكِ مالك قرار مىدهید؟ «للّه من فى السموات و من فى الارض»
در آسمانها موجودات عاقلى هستند. («مَن»، موجود داراى شعور است)
مشركان منطق و پایگاه علمى ندارند. «ان یتّبعون الّا الظّنّ»
مشركان از خیالات و اوهام خود پیروى مىكنند، نه از شركاى الهى، چون خداوند شریك ندارد. پس آنان دروغ مىگویند.«ان هم الّا یخرصون»