۞ وَجَـٰوَزۡنَا بِبَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ٱلۡبَحۡرَ فَأَتۡبَعَهُمۡ فِرۡعَوۡنُ وَجُنُودُهُۥ بَغۡيًا وَعَدۡوًا حَتَّىٰٓ إِذَآ أَدۡرَكَهُ ٱلۡغَرَقُ قَالَ ءَامَنتُ أَنَّهُۥ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱلَّذِيٓ ءَامَنَتۡ بِهِۦ بَنُوٓاْ إِسۡرَٰٓءِيلَ وَأَنَاْ مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ
90
توبه كردن و ایمان آوردن هنگام مرگ، بىاثر است. چنانكه مىفرماید: «ولیست التوبة للّذین یعملون السیّئات حتّى اذا حضر احدهم الموت قال انّى تبتُ الآن» 347 توبهى خلافكارانى كه در آستانهى مرگ توبه و اظهار پشیمانى مىكنند، پذیرفته نیست.
در مبارزه با طاغوتها، به خدا توكل كنیم كه ما را تنها نمىگذارد. «جاوزنا...» در نظام هستى، همهى امور با ارادهى خداست. «جاوزنا، ادركه الغرق»
دعاى پیامبران سرانجام مستجاب مىشود. «ادركه الغرق»
فرعون كه مىخواست موسى را براندازد، 348 خودش نابود شد. «ادركه الغرق» چراغى را كه ایزد برفروزد هرآنكس پف كند ریشش بسوزد
ایمان آوردن در لحظهى نزول عذاب الهى، اثرى ندارد. «آمنت» در حالِ «ادركه الغرق»
مستكبران، روزى به عجز و لابه خواهند افتاد. «قال آمنت»
مستكبرانى چون فرعون، لحظهى مرگ، مؤمن و مسلمان مىشوند، ولى دیگر چه سود!«آمنت»
ضربهها و حوادث تلخ، پردههاى غفلت را كنار مىزند. «آمنت»
قدرتهاى غیرالهى، تار عنكبوتى بیش نیستند و روزى تسلیم مىشوند. «قال... انا من المسلمین»