وَلَيۡسَتِ ٱلتَّوۡبَةُ لِلَّذِينَ يَعۡمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ حَتَّىٰٓ إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ ٱلۡمَوۡتُ قَالَ إِنِّي تُبۡتُ ٱلۡـَٔـٰنَ وَلَا ٱلَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمۡ كُفَّارٌۚ أُوْلَـٰٓئِكَ أَعۡتَدۡنَا لَهُمۡ عَذَابًا أَلِيمًا
18
تفسیر نور
و پذیرش توبه، براى كسانى كه كارهاى زشت مىكنند تا وقتى كه مرگ یكى از آنان فرا رسد، آنگاه مىگوید: همانا الآن توبه كردم، نیست. و نیز براى آنان كه كافر بمیرند، بلكه براى آنان عذاب دردناك مهیّا كردهایم.
پیامها
توبه در حال اختیار و آزادى ارزش دارد، نه در حال اضطرار یا مواجهه با خطر. «اذا حضر احدهم الموت قال انّى تبت الآن» اصرار بر گناه، توفیق توبه را از انسان مىگیرد. كلمهى «یعملون» نشانه استمرار و كلمهى «سیّئات» به معناى تعدّد و تكرار گناه است.
توبه رانباید به تأخیر انداخت. چون زمان مرگ معلوم نیست و توبه هنگام معاینهى مرگ، پذیرفته نمىشود. «اذا حضر احدهم الموت...»
هنگام خطر ومرگ، فطرت خداشناسى انسان آشكار مىشود. «انّى تُبت الآن»
كافر مردن و بد عاقبتى، همهى اعمال نیك و از جمله توبه را تباه و حبط مىكند. «یموتون و هم كفّار»