إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لِّمَنۡ خَافَ عَذَابَ ٱلۡـَٔاخِرَةِۚ ذَٰلِكَ يَوۡمٌ مَّجۡمُوعٌ لَّهُ ٱلنَّاسُ وَذَٰلِكَ يَوۡمٌ مَّشۡهُودٌ
103
تفسیر نور
البتّه در این (یادآورىها،) نشانه (وعبرتى) است براى كسى كه از عذاب آخرت بترسد. همانروزى كه مردم را در آن گرد مىآورند وآن روزى كه (همه آنرا) مشاهده مىكنند وبراى همه نمایان و مشهود است (وتمام اعمال و روحیّات هویدا مىشود).
پیامها
بیان داستان باید داراى جهت و هدف باشد.«لَایةً» تنها كسانى كه به آخرت ایمان دارند، داستانهاى حقیقى قرآن را سرمشق خود مىگیرند.«لایة لمن خاف عذاب الآخره»
خوف از قیامت (گرچه از روى یقین نباشد، بلكه براساس احتمال خطرباشد) سبب عبرت گرفتن مىشود. «لایة لمن خاف عذاب الآخره»
اجتماع و حضور مردم در قیامت، امرى اجبارى است، نه اختیارى.«مجموع له الناس» نه «یوم یجمع الناس»