وَمَا نُؤَخِّرُهُۥٓ إِلَّا لِأَجَلٍ مَّعۡدُودٍ
104
يَوۡمَ يَأۡتِ لَا تَكَلَّمُ نَفۡسٌ إِلَّا بِإِذۡنِهِۦۚ فَمِنۡهُمۡ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ
105
تفسیر نور
و ما، آن (روز) را مگر براى مدّت معدودى به تأخیر نمىاندازیم.
روزى كه (چون) بیاید، هیچ كس جز با اذن او حرفى نمىزند، پس (گروهى) از آنها بدبخت و سیه روز و (عدّهاى دیگر) خوشبخت و سعادتمندند.
نکتهها
كلمهى «سَعادت»، به معناى فراهم بودن اسباب نعمت و كلمهى «شَقاوت» به معناى فراهم بودن اسباب گرفتارى است.پیامها
زمان برپایى قیامت و به پایان رسیدن دنیا، از پیش مشخّص و معیّن شده است. «اجل معدود» فاصلهاى كه براى برپایى قیامت است، باز به خاطر دنبال كردن هدفى است. «لاجل » و نفرمود: «الى اجل»
در روز قیامت سكوت بر همهى افراد حكمفرماست، مگر افرادى كه اجازهى تكلّم داشته باشند.«لاتكلّم نفس الا باذنه»