قَالَ رَبِّ إِنِّيٓ أَعُوذُ بِكَ أَنۡ أَسۡـَٔلَكَ مَا لَيۡسَ لِي بِهِۦ عِلۡمٌ وَإِلَّا تَغۡفِرۡ لِي وَتَرۡحَمۡنِيٓ أَكُن مِّنَ ٱلۡخَـٰسِرِينَ
47
تفسیر نور
(نوح) گفت: پروردگارا! به تو پناه مىبرم از اینكه چیزى را كه به (خیر و شرّ) آن آگاهى ندارم، از تو درخواست كنم و اگر تو (این خواسته را) بر من نبخشایى و بر من ترحّم ننمایى، از زیانكاران خواهم بود.
پیامها
پیامبران بىدرنگ تسلیم خداوند هستند. «فلاتسئلن... قال ربّ انّى اعوذ بك» در دعاها از كلمهى «ربّ» غفلت نكنیم. «ربّ انّى اعوذ...»
استعاذه و پناهبردن به خداوند، بهترین راه بیمهى انسان در گرفتارىهاست. «ربّ انّى اعوذبك»
در برابر مواعظ الهى، ادب و تواضع كنیم.«انى اعظك ... ربّ انى اعوذبك»
هركجا علم به مصلحت نداریم، درخواست نكنیم. «انّى اعوذ بك ان اسئلك ما لیس لى به علما»
هر گونه سؤال بیجا و كلام بیجا، نیاز به توبه دارد. «والاّ تغفرلى» (اگر پیامبران از تقاضاى بیجا به خداوند پناه مىبرند، پس تكلیف ما كه دائماً براى خداوند تعیین تكلیف مىكنیم چگونه است؟)
اوّل آمرزش و سپس دریافت رحمت. «والاّ تغفر لى و ترحمنى»
خسارت واقعى، بخشیده نشدن است. «والاّ تغفر لى... اكن من الخاسرین»
انسانها حتّى انبیا، بدون لطف خداوند به مقصد نمىرسند و آن كس كه از مغفرت الهى محروم شد، خاسر و زیانكار است. «اكن من الخاسرین »