قِيلَ يَـٰنُوحُ ٱهۡبِطۡ بِسَلَـٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكَـٰتٍ عَلَيۡكَ وَعَلَىٰٓ أُمَمٍ مِّمَّن مَّعَكَۚ وَأُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمۡ ثُمَّ يَمَسُّهُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ
48
تفسیر نور
به نوح خطاب شد: (اینك) با سلامى از جانب ما و بركاتى برتو و بر تمام امّتهایى كه با تو هستند، فرود آى، و بزودى امّتهایى (از نسل همین نجات یافتگان) را از نعمتها برخوردار خواهیم ساخت، (امّا) سپس (به خاطر غفلت و كفر و گناه،) عذابى دردناك از طرف ما به آنان خواهد رسید.
نکتهها
دستور «هبوط»، هم دربارهى حضرت آدمعلیه السلام و هم در مورد حضرت نوحعلیه السلام آمده و به دنبال آن، مردم به دو دستهى مؤمن و كافر تقسیم شدهاند.منظور از «امّتهایى» كه با نوح بودند، یا هر نفر از همراهان آن حضرت است كه بعدها سر سلسله قبیلهاى شدند و یا اینكه مراد، هر كدام از مؤمنانى است كه سوار كشتى شده و از یك قبیلهاى بودند.
پیامها
زندگانى پس از آن سیلفراگیر، با دوخطر عمده روبرو بود، یكى آلودگىها و تلاقىبودن زمین كه با كلمهى «سلام» و وعدهى سلامتى بر طرف شد و دیگر نابودى انواع گیاهان كه با وعده بركات تأمین گردید. «سلام منّا وبركات علیك » اگر چه خداوند در مواردى موعظه مىكند، هشدار مىدهد و یا حتّى فرزند بىدین را در مقابل چشمان پدر غرق مىسازد، امّا در جاى خود، سلام و بركات خویش را نیز نثار مىكند. «سلام منّا و بركات علیك »
آنچه مؤمن از نعمتهاى الهى دریافت مىكند، سلامت و بركت است، ولى دریافت كافر از نعمتها جنبهى متاع بودن آن است، پس هر متاع و كامیابى، نعمت و بركت نیست، بلكه نعمت، آن دریافتى است كه عاقبت خوب هم داشته باشد. «سلام منّا و بركات»
خداوند متاع دنیا را از كفّار دریغ نمىكند. «سنمتّعهم ثمّ یمسّهم»
این سنّت خداوندى است كه ابتدا نعمت و مهلت مىدهد، سپس به پاداش یا كیفر مىرساند. «سنمتّعهم ثمّ یمسّهم»
مهر و قهر، هر دو از اوست. «سلام منّا... یمسّهم منّا»
خداوند نوح را به پدید آمدن جامعهها و امّتهایى كافر، از نسل مؤمنانى كه سوار كشتى شدند، خبر داد. «و اُمم سنمتّعهم ثمّ یمسّهم منّا عذاب الیم»