إِنَّ إِبۡرَٰهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّٰهٌ مُّنِيبٌ
75
يَـٰٓإِبۡرَٰهِيمُ أَعۡرِضۡ عَنۡ هَـٰذَآ إِنَّهُۥ قَدۡ جَآءَ أَمۡرُ رَبِّكَ وَإِنَّهُمۡ ءَاتِيهِمۡ عَذَابٌ غَيۡرُ مَرۡدُودٍ
76
تفسیر نور
بدرستى كه ابراهیم، بردبار و صاحب آه و ناله و اهل توبه و انابه بود.
(امّا از آنجا كه فرمان قهر الهى در مورد قوم لوط حتمى بود، لذا فرشتگان در پاسخ به تقاضاى شفاعت و تأخیر در عذاب به او گفتند:) اى ابراهیم! از این (تقاضا) صرفنظر كن، كه به تحقیق فرمان قهر پروردگارت صادر شده و قطعاً عذاب غیر قابل برگشت به سراغ آنهاخواهد آمد.
نکتهها
در آیهى 74، حضرت ابراهیمعلیه السلام با فرشتگان در بارهى عذاب قوم لوط جدال كرد، در آیهى 76 مىفرماید: اى ابراهیم! از این جدال و اصرار دستبردار. در میان این دو آیه كه به جدال ابراهیمعلیه السلام و تذكّر خداوند به او اشاره مىكند، براى حفظ شخصیّت و مقام او و اینكه جدال او تنها بر اساس دلسوزى براى امّت است، نه انكار و یا چیز دیگر، در آیهى 75 مىفرماید: ابراهیمعلیه السلام حلیم و اوّاه و مُنیب است.پیامها
انبیا، دلسوزترین رهبران جامعهى بشرى هستند، و با حلم و ناله وانابه، براى نجات مردم تلاش مىكنند. «حلیم اوّاه منیب» تذكّرات باید با حفظ مقام و شخصیّت افراد همراه باشد. «ان ابراهیم لحلیم اوّاه منیب»
شفاعت ابراهیم براى مردم، قبل از اطلاع او به قطعى شدن عذاب بوده است. «قد جاء امر ربّك»
عذاب الهى نیز در مسیر تربیت انسان است. «امر ربّك»
گاهى شفاعت انبیا هم پذیرفته نمىشود. زمانى كه فرمان حتمى خداوند صادر شد، هیچ مقامى نمىتواند مانع آن شود. «یا ابراهیم اعرض عن هذا»