قُلۡ هَـٰذِهِۦ سَبِيلِيٓ أَدۡعُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَاْ وَمَنِ ٱتَّبَعَنِي وَسُبۡحَـٰنَ ٱللَّهِ وَمَآ أَنَاْ مِنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ
108
تفسیر نور
(اى پیامبر تو نیز) بگو: این راه من است. من و هر كس پیروىام كرد با بینایى به سوى خدا دعوت مىكنیم و خداوند (از هر شریكى) منزه است و من از مشركان نیستم.
نکتهها
دعوت كننده به توحید با توده مردم فرق دارد، همان گونه كه در دو آیه قبل گفتیم تودهى مردم غالباً ایمانشان آلوده به شرك است؛ «و ما یؤمن اكثرهم باللَّه الاّ و هم مشركون» امّا مبلغ آسمانى باید بتواند بگوید: «و ما انا منالمشركین»پیامها
راه انبیا، روشن و در معرض شناخت ودید همگان است. «هذه سبیلى» پیمایندگان راه حقّ باید مواضع خود را با صراحت و بدون ترس بیان و اعلام كنند. «هذه سبیلى»*
دعوت رهبر باید به سوى خدا باشد، نه به سوى خود. «ادعوا الى اللَّه»
رهبر باید بصیرت كامل داشته باشد. «على بصیرة»
مردم را چشم بسته و بدون آگاهى نباید به انجام كارى ترغیب كرد. «على بصیرة»*
پیروان پیامبر باید هر كدام مبلغى باشند كه با بصیرت و آگاهى مردم را به سوى خدا دعوت كنند. «ادعوا الى اللَّه... اَنَا و من اتّبعنى»
محور تبلیغ، تنزیه خداوند از هرگونه شرك وشریك است. «سبحان اللَّه»
مبلّغان دینى باید افرادى خالص ومخلص باشند. «ما أنا من المشركین»
توحید ونفى شرك، اساس دین اسلام مىباشد. «ادعوا الى اللَّه، ما أنا من المشركین»