أَفَأَمِنُوٓاْ أَن تَأۡتِيَهُمۡ غَـٰشِيَةٌ مِّنۡ عَذَابِ ٱللَّهِ أَوۡ تَأۡتِيَهُمُ ٱلسَّاعَةُ بَغۡتَةً وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ
107
أَفَأَمِنُوٓاْ أَن تَأۡتِيَهُمۡ غَـٰشِيَةٌ مِّنۡ عَذَابِ ٱللَّهِ أَوۡ تَأۡتِيَهُمُ ٱلسَّاعَةُ بَغۡتَةً وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ
107
احتمال قهر الهى، براى حركت انسان به سوى راه حقّ كافى است، مشكل در این است كه بعضى این احتمال را هم نمىدهند. «أفآمنوا»
قهر خداوند، فراگیر است و امكان فرار نیست. «غاشیة»
جزیى از عذاب، براى گرفتار كردن انسان كافى است. «غاشیة من عذاب»
یاد قیامت، عامل تربیت است. «تاتیَهم السّاعة»