وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُۥٓ ءَاتَيۡنَـٰهُ حُكۡمًا وَعِلۡمًاۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
22
وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُۥٓ ءَاتَيۡنَـٰهُ حُكۡمًا وَعِلۡمًاۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
22
ترفیعات الهى بدون فوت زمان و در وقت خود صورت مىگیرد. «لمّا بلغ... آتیناه»*
حكمت، غیر از علم است. (علم، دانش است، ولى حكمت، بینش و بصیرتى است كه انسان را به حقّ مىرساند) «آتیناه حكماً و علماً»*
علوم انبیا، اكتسابى نیست. «آتیناه حكماً و علماً»
وجود علم و حكمت در كنار یكدیگر، بسیار ارزشمند و كارساز است. «حكماً و علماً»*
دلیلِ عزل و نصبها را براى مردم بیان كنید. «آتیناه حكماً... كذلك نجزى المحسنین»*
باید احسان كنیم تا لایق دریافت پاداش خاصّ الهى باشیم. «نجزى المحسنین»
نیكوكاران، در همین دنیا نیز كامیاب مىشوند. «كذلك نجزى المحسنین»
هر كس كه توان علمى و جسمى داشته باشد، مشمول لطف الهى نمىشود، بلكه محسن بودن نیز لازم است. «نجزى المحسنین»