مَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِهِۦٓ إِلَّآ أَسۡمَآءً سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَـٰنٍۚ إِنِ ٱلۡحُكۡمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعۡبُدُوٓاْ إِلَّآ إِيَّاهُۚ ذَٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلۡقَيِّمُ وَلَـٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ
40
معبودهاى غیر او واقعى نیستند، بلكه ساخته خیال مشركان و نیاكان آنهاست. «ماتعبدون... الاّ اسماء سمّیتموها انتم و اباؤكم» بسیارى از قدرتها، سازمانها، مؤسسات، سمینارها، قطعنامهها، ملاقاتها و حمایتها و محكومیتها و عناوین و القاب دیگر، اسمهاى بىمسمّى وبتهاى مدرن روزگار ما هستند كه بشر به جاى خدا، دنبالهرو آنان شده است. «ما تعبدون ... اسماء سمّیتموها»
سابقه و قدمت، دلیل حقانیّت نیست. «انتم و آبائكم ما انزل اللّه بها من سلطان»*
عقاید آدمى باید متكى بر دلیل وبرهان عقلى یا نقلى باشد. «من سلطان»
در برابر هیچ فرمانِ غیر الهى، كرنش نكیند. زیرا فرمان دادن تنها حقّ خداوند است. «ان الحكم الاّ للّه»
عبادت خالصانه (توحید)، راه مستقیم و پابرجاست. «الاّ تعبدوا الاّ ایّاه ذلك الدّین القیّم»*
هر قانونى جز قانون الهى متزلزل است.«ذلك الدّین القیّم»
جز بر عقیده محكم و استوار نباید اعتماد كرد. «ذلك الدّین القیّم»*
بیشتر مردم به استوارى دین خدا جاهلند. «ذلك الدین القیّم و لكن اكثر النّاس لایعلمون» (یا جاهل بسیط كه به جهل خود آگاه است یا جاهل مركّب كه خیال مىكند مىداند و در واقع نمىداند)
جهل ونادانى، زمینهساز پیدایش شرك است. «لا یعلمون»