قُلۡ مَن رَّبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ قُلِ ٱللَّهُۚ قُلۡ أَفَٱتَّخَذۡتُم مِّن دُونِهِۦٓ أَوۡلِيَآءَ لَا يَمۡلِكُونَ لِأَنفُسِهِمۡ نَفۡعًا وَلَا ضَرًّاۚ قُلۡ هَلۡ يَسۡتَوِي ٱلۡأَعۡمَىٰ وَٱلۡبَصِيرُ أَمۡ هَلۡ تَسۡتَوِي ٱلظُّلُمَـٰتُ وَٱلنُّورُ أَمۡ جَعَلُواْ لِلَّهِ شُرَكَآءَ خَلَقُواْ كَخَلۡقِهِۦ فَتَشَـٰبَهَ ٱلۡخَلۡقُ عَلَيۡهِمۡۚ قُلِ ٱللَّهُ خَـٰلِقُ كُلِّ شَيۡءٍ وَهُوَ ٱلۡوَٰحِدُ ٱلۡقَهَّـٰرُ
16
در روایات آمده است: شرك به خدا، از حركت مورچهاى سیاه در شب تاریك روى سنگ سیاه مخفىتر است.34 نمونهاش آن است كه بگویى: این كار به بركت خدا و فلانى انجام شد.
مشركان از شدّت تعصّب، به روشنترین سؤالات هم جواب نمىدهند، لذا پیامبر باید خود، پاسخ سؤالش را بدهد. «من ربّ السّموات... قل اللَّه» كفّار تنها خالقیّت خدا را قبول داشتند، «لئن سئلتهم من خلق... لیقولن اللَّه»35 و دیگران را مدبّر مىدانستند. «قل من ربّ...»
انسانى كه نمىتواند براى خود سودى را جلب یا ضررى را دفع نماید، نباید تحت هیچ عنوانى به جاى خدا مورد اطاعت مردم قرار گیرد. «لایملكون لانفسهم نفعاً و لا ضرّاً»
كسىكه حقّ را دید و آن را نپذیرفت، چشم دلش كور وفضاى اطرافش ظلمات است. «هل یستوى الاعمى والبصیر ...»
غیر از خداوند كسى چیزى را نیافریده تا در آفریدهها دچار اشتباه شویم. «فتشابه الخلق علیهم»