وَلَئِن سَأَلۡتَهُم مَّنۡ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَسَخَّرَ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ فَأَنَّىٰ يُؤۡفَكُونَ
61
وَلَئِن سَأَلۡتَهُم مَّنۡ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَسَخَّرَ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ فَأَنَّىٰ يُؤۡفَكُونَ
61
مراد از تسخیر خورشید و ماه، تسخیر آنها در مدارى است كه براى ما مفید باشد.156
در مباحث اعتقادى، از نمونههاى روشن و ملموس استفاده كنیم. (آسمان، زمین، خورشید و ماه) «السموات والارض ...»
مشركان، خالق هستى را «خدا» مىدانستند و براى چیزهاى دیگر در سرنوشت خود، نقش قائل بودند. «لیقولن اللَّه»
گرایش به حقّ، فطرى است و انحراف مشركان خلاف فطرت و به خاطر القائات بیرونى است. «یؤفكون» به صورت مجهول آمده كه به معناى به انحراف كشیده شدن است، گویا القاى خارجى آنان را به انحراف مىكشد.