هَـٰذَا بَلَـٰغٌ لِّلنَّاسِ وَلِيُنذَرُواْ بِهِۦ وَلِيَعۡلَمُوٓاْ أَنَّمَا هُوَ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُواْ ٱلۡأَلۡبَـٰبِ
52
تفسیر نور
این (قرآن) پیامرسا و ابلاغى براى مردم است تا به وسیلهى آن، هشدار یابند و بدانند كه همانا او معبودى یكتاست و تا خردمندان پند گیرند.
نکتهها
آخرین آیهى سورهى ابراهیم و اوّلین آیهى آن، دربارهى نقش قرآن و رسالت آن در هدایت مردم است. در آیهى اوّل خواندیم: «كتاب انزلناه الیك لتخرج الناس من الظلمات الى النور»و در این آیه مىخوانیم: «هذا بلاغ للناس...» از طرفى همانگونه كه قرآن بلاغ است پیام رسان آن نیز بلاغ است، چنانكه در آیهى 54 سوره نور آمده، «ما على الرسول الا البلاغ»پیامها
قرآن مایهى تبلیغ است ومبلّغین باید مایهى تبلیغى خود را از قرآن بگیرند.«هذا بلاغ» قرآن، كتاب توحید است و از قرآن باید مُوحّد ساخته شود. «هذا بلاغ ... لیعلموا انّما هو اله واحد»
ابلاغ به تنهایى كافى نیست، انذار نیز لازم است. (آرى هدفِ تبلیغ، انذار است.) «ولینذروا»
دانستن كافى نیست، توجه و تذكّر نیز لازم است. «لیعلموا لیذكّر»
اُنس با قرآن، هم معرفت و شناخت و دید به انسان مىدهد. «لیعلموا» و هم با تذكر و پند، آدمى را به اعمال خیر تشویق مىكند. «لیذكّر»
قرآن، براى عموم مردم ابلاغ است، امّا تنها صاحبان عقل متذكّر مىشوند و از آن پند مىگیرند. «ولیذكّر اولوا الالباب» آرى اگر به رهنمودهاى قرآن با جان ودل توجّه كنیم، انسان موّحد و متذكّرى مىشویم. انشاء اللَّه