وَلَا تَقُولُواْ لِمَا تَصِفُ أَلۡسِنَتُكُمُ ٱلۡكَذِبَ هَـٰذَا حَلَـٰلٌ وَهَـٰذَا حَرَامٌ لِّتَفۡتَرُواْ عَلَى ٱللَّهِ ٱلۡكَذِبَۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَفۡتَرُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلۡكَذِبَ لَا يُفۡلِحُونَ
116
مَتَـٰعٌ قَلِيلٌ وَلَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٌ
117
تفسیر نور
وبا هر دروغى كه به زبانتان مىآید نگویید: این حلال است وآن حرام، تا بر خدا دروغ بسته باشید. زیرا كسانى كه بر خداوند دروغ مىبندند رستگار نمىشوند.
(سرچشمهى همه افتراها رسیدن به دنیایى است كه) بهرهاى اندك است، در حالى كه براى آنان (در آخرت) عذابى دردناك است.
نکتهها
این دو آیه هرگونه تحلیل یا تحریمى را كه بر مبناى قانون الهى نباشد، محكوم نموده و آنرا دروغ بستن به خدا، براى رسیدن به متاع بىارزش دنیوى مىشمرد.پیامها
در مورد حلال وحرامها، اظهار نظرهاى بىجا و بىدلیل نكنیم. (باید یا خود مجتهد باشیم یا از دانشمندان دینى تقلید كنیم.) «لاتقولوا ... هذا حلال وهذا حرام» بدعت در دین و احكام آن، ممنوع است. «ولاتقولوا ... هذا حلال و هذا حرامٌ»
دروغگو، رستگار نمىشود. «ان الّذین یفترون ... لایفلحون»
انگیزه بسیارى از بدعتها در دین، رسیدن به دنیاست. «متاع قلیل»
شكستن مرزهاى حلال و حرام، هم شقاوت دنیا را بدنبال دارد و هم عذاب آخرت را. «لایفلحون ... لهم عذاب الیم»