وَعَلَٰمَٰتࣲۚ وَبِٱلنَّجۡمِ هُمۡ يَهۡتَدُونَ
16وَعَلَٰمَٰتࣲۚ وَبِٱلنَّجۡمِ هُمۡ يَهۡتَدُونَ
16نه فقط براى شناخت راه از بیراهه، دربیابانها، نیاز به علامت داریم، بلكه براى شناخت حقّ از باطل نیز در لابلاى هوسها و غرائز و طاغوتها، به نشانههاى روشن نیازمندیم. پیامبرصلى الله علیه وآله براى بعد از خود علامتهایى را قرار داد كه هرگاه مردم دچار حیرت و سرگردانى شدند به آنها نظر كنند و حقّ را بشناسند؛
اوّلین آنها حضرت زهراعلیها السلام است كه دربارهاش فرمود: رضاى او رضاى من و غضب او غضب من است.
علامت دیگر ابوذر غفارى است كه پیامبر دربارهاش فرمود: آسمان بر كسى راستگوتر از ابوذر سایه نیفكنده است، تا مردم ببینند زبان ابوذر از چه كسى حمایت مىكند و او در تبعیدگاهِ چه كسى از دنیا مىرود.
علامت دیگر عمّار یاسر است كه پیامبر فرمود: قاتلِ عمّار گروه منحرفند. مردم دیدند كه در جنگ صفین، عمّار به دست لشگر معاویه كشته شد.
و مهمترین علامتِ روشن پس از پیامبر، امام حسینعلیه السلام است كه پیامبر دربارهاش فرمود: «حسین از من است و من از حسین». امام صادق و امام رضاعلیهما السلام نیز مىفرمایند: «نحن العلامات و النّجم رسول اللّه»11
ستارگان، هم وسیلهى شناخت جهت قبله هستند و هم در دریاها و كویرها كه هیچ علامتى نیست، بهترین وسیلهى راهیابى مىباشند.
علم هیئت و ستارهشناسى، مورد توجّه اسلام است. «وبالنّجم هم یهتدون»