ٱلَّذِينَ تَتَوَفَّىٰهُمُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ ظَالِمِيٓ أَنفُسِهِمۡ فَأَلۡقَوُاْ ٱلسَّلَمَ مَا كُنَّا نَعۡمَلُ مِن سُوٓءِۭۚ بَلَىٰٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمُۢ بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
28
فَٱدۡخُلُوٓاْ أَبۡوَٰبَ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَا فَلَبِئۡسَ مَثۡوَى ٱلۡمُتَكَبِّرِينَ
29
تفسیر نور
آن كسانى كه فرشتگان جانشان را مىگیرند (در حالى كه) به خود ستمكار بودهاند، پس (در آن موقع آنان) سر تسلیم فرو آرند (وبه دروغ گویند:) ما هیچگونه كار بدى انجام ندادهایم. چنین نیست، بلكه قطعاً خداوند به آنچه انجام دادهاید، آگاه است.
پس، از درهاى دوزخ وارد شوید كه جاودانه در آنجا خواهید ماند، و براستى چه بد است جایگاه متكبران.
نکتهها
كفار، به هنگام مرگ كه فرشتگان جان آنها را مىگیرند، هم اظهار اسلام و تسلیم مىكنند و هم گذشتهى بد خود را انكار مىكنند. اما نه آن ایمان ارزش دارد، چون از روى اضطرار است نه اختیار، و نه این انكار مورد قبول است چرا كه خداوند به كارهاى آنان آگاه است.پیامها
مرگ، نابودى نیست، بلكه قبض روح و جداكردن روح از جسم است. «تتوفیهم» سنت خداوند آن است كه كارها را باواسطه انجام دهد. «تتوفیهم الملائكة»
كفر و شرك، ظلم به انسانیت خویش است. «ظالمى انفسهم»
انسان روزى مجبور به تسلیم است، امّا چه سود؟ «فالقوا السّلم ... فادخلوا ابواب جهنّم»
لحظهى جان دادن، لحظهى حساسى براى مؤمن و كافر است. در مورد كافر مىفرماید: «تتوفیهم الملائكة ظالمى انفسهم» و در مورد مؤمن در آیهى 32 نحل مىفرماید: «تتوفیهم الملائكة طیبین»
جهنّم درهاى متعددى دارد وهر خلافكار از طریق خاصى، به دوزخ مىرود.«ابواب»
ریشهى اصلى كفر، روحیهى تكبرّ است. «الكافرین ...المتكبرین»