فَأَرَادَ أَن يَسۡتَفِزَّهُم مِّنَ ٱلۡأَرۡضِ فَأَغۡرَقۡنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ جَمِيعًا
103
وَقُلۡنَا مِنۢ بَعۡدِهِۦ لِبَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ٱسۡكُنُواْ ٱلۡأَرۡضَ فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ ٱلۡـَٔاخِرَةِ جِئۡنَا بِكُمۡ لَفِيفًا
104
تفسیر نور
پس (فرعون) تصمیم گرفت كه آنان را از آن سرزمین تبعید كند، پس ما او و همهى همراهانش را غرق كردیم.
و پس از آن (غرق فرعون) به بنىاسرائیل گفتیم: در این سرزمین مستقرّ شوید، پس چون موعد آخرت فرا رسد، همهى شما را با هم گرد خواهیم آورد.
نکتهها
«اِستفزاز» به معناى بیرون كردن با زور است. قرآن بارها به این شیوهى ظالمان نسبت به اولیاى الهى و ناكام ماندنشان اشاره كرده است. ابراهیم را در آتش افكندند، خدا آتش را سرد كرد، یوسف را به چاه انداختند، عزیز مصرش كرد. پیامبر را از مكّه بیرون كردند، خداوند حكومتِ جهان اسلام را به او عطا كرد. این سنّت و قانون الهى است كه در برابر مكر اهل باطل، تدبیر مناسب دارد.«لَفیف»، به معناى گروههاى به هم پیوسته و انبوه مىباشد.
پیامها
منطق طاغوت، خشونت وتبعید است ومردان حقّ را تحمّل نمىكنند. «فأراد» در برابر ارادهى طاغوت، اراده و قهر خداوند است. «فأراد... فاَغرقناه»
هرچند فكر گناه، گناه نیست، امّا ارادهى خطرناكى همچون تبعید پیامبران، قهر الهى را به دنبال دارد. «فأراد... فاَغرقناه»
همهى قدرت نمایى طاغوتها، در زمین ومحدود است. «فىالارض»
عذاب الهى، پس از اتمام حجّت است. بعد از آمدن معجزات و ایمان نیاوردن مردم، هلاكت حتمى است. «اَغرقناه»
پایان كار طاغوتها و همكارانشان، هلاكت و نابودى است. «اَغرقناه و مَن معه جمعیاً»
كمك به ستمگران سبب شریك شدن در هلاكت آنان است. «مَن معه»
رهبران فاسد در هلاكت مردم نقش دارند. «اَغرقناه و مَن معه»
آنان كه چند روزى بر منطقهاى حاكم مىشوند، باید پاسخگوى خدا در قیامت باشند. «اُسكنوا الارض... جِئنا بكم لَفیفاً»