رَّبُّكُمۡ أَعۡلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمۡۚ إِن تَكُونُواْ صَـٰلِحِينَ فَإِنَّهُۥ كَانَ لِلۡأَوَّٰبِينَ غَفُورًا
25
رَّبُّكُمۡ أَعۡلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمۡۚ إِن تَكُونُواْ صَـٰلِحِينَ فَإِنَّهُۥ كَانَ لِلۡأَوَّٰبِينَ غَفُورًا
25
انگیزه ما در هر كار ودر خدمت به والدین زیر نظر اوست. «ربّكم اعلم...»
صلاحیّتها مربوط به درون و انگیزههاست. «فى نفوسكم ان تكونوا صالحین»
اگر دل و درون، صاف و صالح باشد، دَر توبه باز است. «تكونوا صالحین... للاوّابین غفوراً»
توبهى خود را با انابهى پى درپى انجام دهیم. «اوّابین»
خداوند بخشاینده است، امّا شرط برخوردارى ما از مغفرت الهى، توبه است. «ان تكونوا صالحین ... للاوّابین غفوراً»
اگر از روى نادانى برخورد نامناسبى با والدین داشتهایم، با توبه مىتوانیم رحمت خدا را جلب كنیم. «صالحین... غفورا» (با توجّه به آیهى قبل)
عفو و بخشش الهى از شئون ربوبیّت اوست. «ربّكم... غفوراً»
یكى از نشانههاى صالح بودن انسان، توبه كردن است. «ان تكونوا صالحین... للاوّابین»
گاهى از افراد صالح نیز لغزشى سر مىزند، كه البتّه باید این كوتاهىها را با توبه جبران كرد. «ان تكونوا صالحین... اوّابین»