مشركان، خداوند را قبول داشتند و «اللّه» را آفریدگار هستى مى‌دانستند، ولى بت‌ها را شفیع خود یا شریك خدا مى‌پنداشتند. این آیه وجود چنین رابطه‌اى را میان خدا و بت‌ها نفى مى‌كند، چون بت‌ها نه مى‌توانند قدرت را از دست خداى بزرگ بیرون آورند، نه راهى براى تقویت خود دارند. نظام هستى، بهترین دلیل بریكتایى خداست. (اگر خدایان دیگر بودند، رقابت مى‌شد واگر رقابت بود نظام بهم‌مى‌خورد.) «اذاً لابتغوا الى ذى‌العرش سبیلاً»

هرگاه نسبت ناروایى داده شود، تبرئه و تنزیه لازم است. «سبحانه»

خداوند از هرگونه شریك پاك است و میان ذات مقدّس او و خرافاتى كه مى‌گویند، فاصله و برترى بسیارى است. «سبحانه و تعالى عمّا یقولون»

هر كه و به هر مقدار خدا را ستایش كند، باز خداوند برتر از آن گفته‌هاو توصیف‌هاست. «تعالى عمّا یقولون علوّاً كبیراً»