رَّبُّكُمۡ أَعۡلَمُ بِكُمۡ إِن يَشَأۡ يَرۡحَمۡكُمۡ أَوۡ إِن يَشَأۡ يُعَذِّبۡكُمۡۚ وَمَآ أَرۡسَلۡنَـٰكَ عَلَيۡهِمۡ وَكِيلًا
54
تفسیر نور
پروردگار شما به شما داناتر است، اگر بخواهد بر شما رحمت مىآورد، یا اگر بخواهد (به خاطر كردارتان) شما را عذاب مىكند. و ما تو را به عنوان وكیل مردم نفرستادیم (تا به ایمان آوردن مجبورشان كنى).
نکتهها
در آیهى قبل، تأكید بر خوب حرف زدن بود، در این آیه نمونههایى از آن بیان شده است: انسان خود را برتر از دیگران نداند، آنان را تحقیر نكند و حتّى به كفّار نگوید: شما اهل دوزخید و ما اهل بهشت، چرا كه چنین روشى، سبب فتنه مىشود. به علاوه ما چه مىدانیم عاقبت خوش با كیست؟ خدا آگاهتر است، اگر بخواهد مىبخشد یا عذاب مىكند.پیامها
به ایمان خود مغرور نشویم. «ربّكم اعلم بكم» كارهاى الهى، بر اساس علم اوست. «اعلم بكم، یرحمكم، یعذّبكم»
علم خدا ومهر و قهر او، از شئون ربوبیّت خداوند است. «ربّكم، یرحمكم، یعذّبكم»
سخن از رحمت و عطوفت، پیش از قهر و عذاب است. «یرحمكم، یعذّبكم»
انسان باید بین خوف و رجا باشد. «یرحمكم، یعذّبكم»
انسانها در انتخاب عقیده آزادند، حتّى پیامبران هم مأمور اجبار مردم بر ایمان نیستند. «ما ارسلناك علیهم وكیلاً»
مبلّغ دین، نباید خود را وكیل و سرپرست مردم بداند. «وكیلاً»