قُلِ ٱدۡعُواْ ٱلَّذِينَ زَعَمۡتُم مِّن دُونِهِۦ فَلَا يَمۡلِكُونَ كَشۡفَ ٱلضُّرِّ عَنكُمۡ وَلَا تَحۡوِيلًا
56
قُلِ ٱدۡعُواْ ٱلَّذِينَ زَعَمۡتُم مِّن دُونِهِۦ فَلَا يَمۡلِكُونَ كَشۡفَ ٱلضُّرِّ عَنكُمۡ وَلَا تَحۡوِيلًا
56
در شیوهى تبلیغ، ضمن آنكه باید حقیقت را بیان كرد، باید مردم را در انتخاب به حال خود گذاشت تا آن را با اختیار رد كرده یا بپذیرند. «قل ادعوا الّذین زعمتم... لایملكون كشف الضّر»
انگیزهى پرستش، پناهجویى به یك قدرت است و بتها این توان را ندارند. «فلا یملكون كشف الضّر»
غیر خدا، نه مىتواند خطر را رفع كند و نه آن را به دیگرى برگرداند، و یا آن را تبدیل كند و یا تخفیف دهد. «كشف الضّر، تحویلاً» (عقیده به شفاعت اولیاى خدا براى رفع مشكلات و عذاب، به اذن خداست و حساب دیگرى دارد.)