أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ يَبۡتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلۡوَسِيلَةَ أَيُّهُمۡ أَقۡرَبُ وَيَرۡجُونَ رَحۡمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥٓۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحۡذُورًا
57
تفسیر نور
آنان را كه (مشركان به جاى خدا) مىخوانند (مانند عیسى و فرشتگان) خودشان وسیلهاى براى تقرّب به پروردگارشان مىجویند، وسیلهاى هر چه نزدیكتر، و به رحمت او امیدوارند و از عذابش بیمناك. همانا عذاب پروردگارت در خور پرهیز و وحشت است.
نکتهها
آیه را چنین نیز ترجمه كردهاند: پیامبرانى كه مردم رابه حقّ دعوت مىكنند، خودشان نیز (در حركت معنوى) به سوى پروردگارشان، به سراغ وسیله مىروند، آن هم وسیلهاى كه بیشتر و سریعتر آنان را به خدا نزدیك كند. یا هر پیامبرى مقرّبتر است، بیشتر سراغ خداوند مىرود.در روایات بسیارى ذیل این آیه آمده است كه دو كفّهى بیم و امید در انسان باید یكسان باشد، وگرنه یا مأیوس مىشود، یا مغرور.
پیامها
بیم و امید، نشان وابستگى و ضعف است، پس كسى كه خود در پى وسیله مىرود، چگونه او را وسیله قرار مىدهید؟ «یبتغون الى ربّهم الوسیلة» براى قرب به خدا، راهها و وسائلى وجود دارد. «یبتغون الى ربّهم الوسیلة»
سراغ وسیله رفتن و شفاعتطلبى، نباید انسان را از عذاب غافل كند. «یبتغون... یخافون عذابه»
در تقرّب به خدا، سبقت ومسابقه ارزش دارد. «أیّهم أقرب» (هر كه به خدا نزدیكتر است، تلاشش براى توسّل بیشتر است.)
بهترین وسیله آن است كه انسان را به خدا نزدیكتر كند. «أیّهم أقرب»
رحمت الهى بر غضبش سبقت دارد. (امید به رحمت، پیش از خوف از عذاب آمده است.) «یرجون... یخافون»
عذاب، از شئون ربوبیّت خداوند است، آن را شوخى نگیریم. «عذاب ربّك... محذوراً...»