وَإِذَا مَسَّكُمُ ٱلضُّرُّ فِي ٱلۡبَحۡرِ ضَلَّ مَن تَدۡعُونَ إِلَّآ إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّىٰكُمۡ إِلَى ٱلۡبَرِّ أَعۡرَضۡتُمۡۚ وَكَانَ ٱلۡإِنسَـٰنُ كَفُورًا
67
تفسیر نور
وهرگاه در دریا به شما محنت و رنج رسد، هر كه را جز خداوند مىخوانید، محو وگم مىشود، پس چون شما را نجات دهد و به خشكى رساند، از او رومىگردانید. وانسان بسیار ناسپاس است.
نکتهها
یكى از دلایل فطرى بودن توحید، این است كه انسان در حالت درماندگى و ناامیدى از همه وسایل مادّى، متوجّه یك نقطه غیبى مىشود كه او را نجات دهد.شخصى منكر خدا، از امام صادقعلیه السلام دلیلى بر اثبات خدا مىخواست. حضرت پرسید: آیا تاكنون سوار كشتى شدهاى كه دچار حادثه شود؟ گفت: آرى، یك بار در سفرى دریایى كشتى ما متلاشى شد و من بر تخته پارهاى سوار شدم. امام پرسید: آیا در آن هنگام، دل تو متوجّه قدرتى بود كه تو را نجات دهد؟ گفت: آرى. فرمود: همان قدرت غیبى، خداست.
پیامها
ایمان و توبهى موسمى و موضعى ارزشى ندارد. «مسّكم الضرّ...» در گرداب خطر، انسان یكتاپرست مىشود، «الاّ ایاه» و نارسایى همهى اسباب ظاهرى و پندارى روشن مىگردد. «ضلّ مَن تدعون»
فاصله گرفتن از وسایل مادّى، عامل درك بهتر حقایق است. «مسّكمالضرّ فى البحر ضلّ مَن تدعون الاّ ایّاه»
جز خداوند، هر معبودى محو و نابود مىشود. «ضَلّ مَن تدعون الاّ ایّاه»
دعاى خالصانه مستجاب مىشود. «الاّ ایّاه فلمّا نجّاكم»
آسایش، عامل غفلت است. «نجّاكم الى البَرّ اعرضتم»
جاذبههاى دنیا به قدرى دلفریب است كه انسان پس از ساعتى نجات از مهلكه، همه چیز را فراموش مىكند. «فلمّا نجّاكم... اعرضتم»
فراموش كردن خداوند پس از نجات، جلوهى روشن كفران است. «و كان الانسان كفوراً»