وَعُرِضُواْ عَلَىٰ رَبِّكَ صَفًّا لَّقَدۡ جِئۡتُمُونَا كَمَا خَلَقۡنَـٰكُمۡ أَوَّلَ مَرَّةِۭۚ بَلۡ زَعَمۡتُمۡ أَلَّن نَّجۡعَلَ لَكُم مَّوۡعِدًا
48
وَعُرِضُواْ عَلَىٰ رَبِّكَ صَفًّا لَّقَدۡ جِئۡتُمُونَا كَمَا خَلَقۡنَـٰكُمۡ أَوَّلَ مَرَّةِۭۚ بَلۡ زَعَمۡتُمۡ أَلَّن نَّجۡعَلَ لَكُم مَّوۡعِدًا
48
اگر در دنیا، قواى مسلّح با نظم خاصّى بر رؤسا عرضه مىشوند، در قیامت، همهى انسانها به طور قهرى و منظّم بر خداوند عرضه خواهند شد.
طبقات دنیوى در قیامت از بین مىرود و همهى مردم، توانگر و فقیر در یك صف قرار مىگیرند. «صَفّاً»
نظم، ارزشى است كه هم در دنیا مطرح است، هم در آخرت، هم در جامعه و هم در عبادت. «عُرِضوا... صَفّاً»
نحوهى حضور در قیامت، مانند هنگام تولّد و حضور در دنیاست؛ عاجز، گریان و عریان.46 «كما خلقناكم اوّل مَرّة»
معاد جسمانى است. «جئتمونا كما خلقناكم...»
آفرینش مجدّد در قیامت، همچون آفرینش در دنیاست. «كما خلقناكم اوّل مَرّة»
كافران، دلیلى بر انكار معاد ندارند. «بل زَعَمتم ألَّن نجعل لكم موعداً»