حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَغۡرِبَ ٱلشَّمۡسِ وَجَدَهَا تَغۡرُبُ فِي عَيۡنٍ حَمِئَةٍ وَوَجَدَ عِندَهَا قَوۡمًا قُلۡنَا يَـٰذَا ٱلۡقَرۡنَيۡنِ إِمَّآ أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّآ أَن تَتَّخِذَ فِيهِمۡ حُسۡنًا
86
تفسیر نور
تا آنگاه كه به (منطقهى) غروب خورشید رسید، چنان یافت كه آن در چشمهاى تیره وگلآلود فرو مىرود ونزد آن قومى را یافت. گفتیم: اى ذوالقرنین! یا آنها را عذاب مىكنى یا میان آنان راه نیكى پیش مىگیرى (وهمه را مىبخشایى).
نکتهها
«حَمِئة»، به گل سیاه بدبو، لجن و گل داغ گفته مىشود.پیامها
پیامبران و اولیاى الهى براى حل مشكلات ونجات مردم، شخصاً قیام و اقدام مىكردند و تنها به دعا اكتفا نمىكردند. «بلغ مغرب الشمس» جهانگردىِ با شناخت وهدف، مورد تأیید است. «حتّى اذا بلغ ...»
ذوالقرنین پیامبر بود. زیرا مورد خطاب الهى قرار گرفته است. «قلنا یاذاالقرنین»
گاهى باید به مدیران ورهبران اختیاراتى را تفویض كرد. «امّا أن تُعذّب وامّا...» (اولیاى خدا از سوى پروردگار، داراى اختیاراتى هستند.)
كفر در مغرب زمین، سابقهاى بس طولانى دارد. «وجد عندها قوماً... أن تعذّب»
پیامبران نباید از مردم فاصله بگیرند. «تتّخذ فیهم حسناً»