قَالَ أَمَّا مَن ظَلَمَ فَسَوۡفَ نُعَذِّبُهُۥ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَىٰ رَبِّهِۦ فَيُعَذِّبُهُۥ عَذَابًا نُّكۡرًا
87
وَأَمَّا مَنۡ ءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا فَلَهُۥ جَزَآءً ٱلۡحُسۡنَىٰ وَسَنَقُولُ لَهُۥ مِنۡ أَمۡرِنَا يُسۡرًا
88
تفسیر نور
(ذوالقرنین) گفت: امّا هر كس ستم كند، او را عذاب خواهیم كرد، سپس به سوى پروردگارش باز گردانده مىشود، او هم وى را به سختى عذاب مىكند.
و امّا هر كس ایمان آورده و عمل شایسته انجام دهد، پس پاداش بهتر براى اوست و براى او از سوى خود، آسانى مقرّر خواهیم داد.
پیامها
كفر و شرك، ظلم است. در مقابل ایمان، به جاى شرك، ظلم به كار رفته است «امّا مَن ظَلَم... امّا من آمن» حكومت اسلامى حقّ دارد با مشركان برخوردى تند داشته باشد. «مَن ظَلَم فسوف نُعذّبه»
ذوالقرنین به امید توبهى ستمگران بود و لذا در كیفر آنان شتابى نكرد. «مَن ظَلم فسوف نُعذّبه»
عذاب دنیا، مانع كیفر آخرت نیست. «نُعذّبه، فیُعذّبه»
كیفر دنیوى، شناخته شده و معلوم است، ولى عذاب آخرت ناشناخته است. «عذاباً نُكرا»
با نیكان و بدان نباید یكسان برخورد كرد، چه از موضع فرد، چه حكومت. «امّا مَن ظلم ... امّا مَن آمن»
ذوالقرنین، مجرى دستورهاى الهى بود. در آیهى قبل به او سفارش برخورد نیكو شد: «تتخّذ فیهم حسناً» و در اینجا فرمود: «فله جزاءً الحسنى»
رهبران الهى باید با قوانین آسان بر مردم، حكومت كنند. «سنقول له من أمرنا یُسراً»
برخورد شدید با ستمگران و نرمش با مؤمنان، شیوهى رهبران الهى است. «عذاباً نُكراً... أمرنا یُسراً»
وظیفه رهبر و حاكم الهى، اجراى عدالت ومبارزه با ظلم و آسان كردن مقرّرات اجتماعى است. «عذاباً نُكراً... أمرنا یُسرا»
در تشویق وپاداش سرعت بگیرید، ولى در كیفر و عذاب عجله نكنید. حرف «سین» در «سنقول» نشانه تسریع وحرف «سوف» نشانه تأخیر است.