ثُمَّ أَتۡبَعَ سَبَبًا
89
ثُمَّ أَتۡبَعَ سَبَبًا
89
حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَطۡلِعَ ٱلشَّمۡسِ وَجَدَهَا تَطۡلُعُ عَلَىٰ قَوۡمٍ لَّمۡ نَجۡعَل لَّهُم مِّن دُونِهَا سِتۡرًا
90
كَذَٰلِكَ وَقَدۡ أَحَطۡنَا بِمَا لَدَيۡهِ خُبۡرًا
91
مراد از اینكه جز خورشید، سایهبانى نداشتند، زندگى ابتدایى وبدون امكانات است. به فرموده امام صادقعلیه السلام: نه خانهسازى مىدانستند، نه خیّاطى. خورشید، بىمانع بر آنان مىتابید به گونهاى كه صورتهاى آنان سیاه شده بود.97
مردان خدا، با داشتن همه نوع امكانات رفاهى، براى نجات محرومان و گسترش عدالت حركت مىكنند. «ثمّ اتْبَع سبباً...»
بازگو كردن سفرهاى مردان خدا و بركات مترتّب بر آن، ارزش و مایهى درس و عبرت است. «اَتْبَع سبباً حتّى اذا...»
آنچه مهم است؛ هدایت و خدمت به مردم است، چه درشرق باشد چه در غرب. «ثمّ اتْبع سبباً...»
خداوند به افراد و نعمتهاى ویژهاى كه به آنان عطا فرموده، آگاهى كامل دارد. «احطنا بما لدیه خُبراً» (بازگویى سفرهاى ذوالقرنین و حوادث و گفتگوهاى او با مردم، نمونهاى از احاطهى علمى خداوند است.)