قَالَ كَذَٰلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدۡ خَلَقۡتُكَ مِن قَبۡلُ وَلَمۡ تَكُ شَيۡـًٔا
9
قَالَ كَذَٰلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدۡ خَلَقۡتُكَ مِن قَبۡلُ وَلَمۡ تَكُ شَيۡـًٔا
9
قَالَ رَبِّ ٱجۡعَل لِّيٓ ءَايَةً قَالَ ءَايَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ ٱلنَّاسَ ثَلَـٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا
10
گاهى مراد از شب در عرف عرب، شبانه روز است.14 لذا در آیهى 41 آلعمران مىخوانیم: «ثلاثة ایّام» و در اینجا مىفرماید: «ثلاث لیال» و این به خاطر آن است كه گاهى شب و روز به جاى یكدیگر ذكر مىشوند.
در تفاسیر مجمعالبیان و طبرى والمیزان، دربارهى حضرت زكریّا آمده است: هنگام تلاوت آیات الهى و ذكر خدا، زبانش باز مىشد، ولى هنگام گفتگو با مردم زبانش بند مىآمد.
حضرت زكریّا براى تمیز بین حقّ و باطل، بین وحى الهى و توهّمات شیطانى، از خداوند طلبِ نشانه كرد.15
15) تفسیر المیزان.
تفكّر در خلقت و پدیدهها، هر شك و تردیدى در قدرت خدا را برطرف مىكند. «خلقتك... و لم تك شیئا»
انبیا در فكر رسیدن به مراحل بالاترى از یقین بودند. ابراهیم از خدا نشانه مىخواهد كه «لیطمئنّ قلبى»16 زكریّا نیز از خداوند نشانهاى خاص درخواست مىكند. «اجعل لى آیة»
تمام حركات ما با ارادهى الهى است، اگر او نخواهد با سلامتى كامل هم قدرت سخن نداریم. «لا تكلّم الناس»