وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِـۧمُ رَبِّ ٱجۡعَلۡ هَـٰذَا بَلَدًا ءَامِنًا وَٱرۡزُقۡ أَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنۡ ءَامَنَ مِنۡهُم بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡـَٔاخِرِۚ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلًا ثُمَّ أَضۡطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِ وَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ
126
انبیا علاوه بر ارشاد وهدایت، به نیازهاى مادّى مردم همانند امنیّت ومعیشت نیز توجّه داشته وبراى آن تلاش ودعا مىكنند. «ربّ اجعل هذا بلداً امناً» بهرهمندى از نعمتها، زمانى لذیذ و گوارا است كه در فضاى امن، آرام و بىاضطراب باشد. «امناً وارزق»
در دعا، دیگران را فراموش نكنیم. به جاى «وارزقنا» فرمود: «وارزق اهله»
سنّت الهى آن است كه به همه مردم اعم از مسلمان و كافر، رزق دهد و این سنّت حتّى با دعاى ابراهیم علیه السلام خدشه بردار نیست. «ومن كفر فامتعه»
بهرهمندى در دنیا، نشانهى لطف خداوند به انسان نیست. «ومن كفر فامتعه»
در كمك رسانى به همنوع، كارى به مكتب او نداشته باشید. «ومن كفر فامتّعه»
كامیابىهاى مادّى هرقدر باشد، نسبت به نعمتهاى آخرت اندك است. «قلیلاً»