وَإِذَا لَقُواْ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ قَالُوٓاْ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوۡاْ إِلَىٰ شَيَـٰطِينِهِمۡ قَالُوٓاْ إِنَّا مَعَكُمۡ إِنَّمَا نَحۡنُ مُسۡتَهۡزِءُونَ
14
وَإِذَا لَقُواْ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ قَالُوٓاْ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوۡاْ إِلَىٰ شَيَـٰطِينِهِمۡ قَالُوٓاْ إِنَّا مَعَكُمۡ إِنَّمَا نَحۡنُ مُسۡتَهۡزِءُونَ
14
به هر اظهار ایمان، نباید اعتماد قطعى كرد و باید مواظب عوامل نفوذى بود. «قالوا آمنّا»
منافق، شهامتِ صداقت ندارد واز مؤمنان ترس و هراس دارد. «خَلَوا»
تماس وارتباط منافقان با مؤمنان، آشكار وعلنى است ولى تماس آنان با كفّار یا سران و رهبران خود، سرّى و محرمانه، در نهان و خلوت صورت مىگیرد.
دوستان منافقان، شیطان صفت هستند. «شیاطینهم»
كفّار و منافقان با همدیگر ارتباط تشكیلاتى دارند و منافقان از آنان خطّ فكرى مىگیرند. «شیاطینهم»
اظهار ایمان از سوى منافق موقتى است، ولى كفر او پایدار و ثابت است. «آمنّا، انّا معكم» (ایمان، با جملهى فعلیه وكفر با جملهى اسمیّه آمده وجمله اسمیّه نشانهى دوام و ثبوت است.)
منافقان با كافران نه تنها همفكرند بلكه كمككارهم نیز هستند.«انّا معكم» (كلمه «مع»، در جایى بكار مىرود كه علاوه بر همفكرى، همكارى نیز باشد.)
منافقان، مؤمنان را به استهزا مىگیرند. «انّما نحن مستهزؤن»