إِنَّ ٱلَّذِينَ يَكۡتُمُونَ مَآ أَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡبَيِّنَـٰتِ وَٱلۡهُدَىٰ مِنۢ بَعۡدِ مَا بَيَّنَّـٰهُ لِلنَّاسِ فِي ٱلۡكِتَـٰبِ أُوْلَـٰٓئِكَ يَلۡعَنُهُمُ ٱللَّهُ وَيَلۡعَنُهُمُ ٱللَّـٰعِنُونَ
159
إِنَّ ٱلَّذِينَ يَكۡتُمُونَ مَآ أَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡبَيِّنَـٰتِ وَٱلۡهُدَىٰ مِنۢ بَعۡدِ مَا بَيَّنَّـٰهُ لِلنَّاسِ فِي ٱلۡكِتَـٰبِ أُوْلَـٰٓئِكَ يَلۡعَنُهُمُ ٱللَّهُ وَيَلۡعَنُهُمُ ٱللَّـٰعِنُونَ
159
كتمان حقّ مىتواند صورتهاى مختلفى داشته باشد، گاهى با سكوت و عدم اظهار حقّ، گاهى با توجیه و گاهى با سرگرم كردن مردم به امور جزئى و غافل ساختن آنها از مسائل اصلى است. در مواردى همانند اسرار مؤمنان یا عیوب برادران دینى، كتمان واجب یا مستحبّ است.
گناه كتمان، بیشتر از جانب علما است. در آیه 187 سورهى آلعمران نیز آمده است كه خداوند از اهل كتاب پیمان گرفت تا حقایق را براى مردم بیان كرده و كتمان نكنند. «واذا اخذ اللّه میثاق الّذین اوتواالكتاب لتبیّننّه للنّاس ولاتكتمونه» در روایات آمده است: روز قیامت به دهان كتمان كنندگان حقّ، لجام زده مىشود.
كتمان، حقّ ممنوع است، چه كتمان معجزات و دلائل حقّانیّت باشد؛ «البیّنات» و چه كتمان رهنمودها و ارشادات. «الهُدى» 484
كتمان حقّ، بزرگترین گناهان است. چون مانع هدایت مردم و باقى ماندن نسلها در گمراهى است. «یلعنهم اللَّه»
كتمان حقّ، ظلم به دین خدا و حقّ مردم نسبت به هدایت یافتن است. لذا كتمان كنندگان حقّ را، خدا و مردم لعنت مىكنند. «یلعنهم اللَّه ویلعنهم اللاعنون»
نفرین و لعنت مردم، مؤثر است و باید از اهرم نفرت مردم براى نهى از منكر استفاده نمود. «یلعنهم اللاعنون»