وَإِن طَلَّقۡتُمُوهُنَّ مِن قَبۡلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ وَقَدۡ فَرَضۡتُمۡ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصۡفُ مَا فَرَضۡتُمۡ إِلَّآ أَن يَعۡفُونَ أَوۡ يَعۡفُوَاْ ٱلَّذِي بِيَدِهِۦ عُقۡدَةُ ٱلنِّكَاحِۚ وَأَن تَعۡفُوٓاْ أَقۡرَبُ لِلتَّقۡوَىٰۚ وَلَا تَنسَوُاْ ٱلۡفَضۡلَ بَيۡنَكُمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِيرٌ
237
در گفتگو ردربارهى مسائل زناشویى خانواده، عفت كلام را مراعات كنید. «تمسّوهن» تعیین و پرداخت مهریه، بر مرد واجب است. «فریضة»
عفو و گذشت از سوى زن و مرد، هر دو پسندیده است. یا زن نصف مهریه را ببخشد، یا مرد تمام مهریه را بدهد. «یعفون... تعفوا»
اجازه ازدواج زن، با ولىّ اوست. «بیده عقدة النكاح»
كسانى كه بخشش دارند، به تقوى نزدیكترند. «وان تعفوا اقرب للتّقوى»
طلاق باید همراه با عفو و فضل باشد. «تعفوا... لاتنسوا الفضل»
در طلاق نباید مسائل اخلاقى و كرامتهاى انسانى را به فراموشى سپرد. «ولا تنسوا الفضل بینكم»