وَقَـٰتِلُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
244
وَقَـٰتِلُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
244
جنگ در راه خدا، شكر نعمت حیات است. آیه قبل فرمود: خداوند آنان را زنده نمود، ولى شاكر نبودند. و این آیه مىفرماید: در راه خدا پیكار كنید. بنابراین جهاد، نوعى شكر است. «لایشكرون... و قاتلوا»
توجّه به اینكه ما در محضر خدا هستیم، قوىترین عامل وانگیزه براى پیكار در میدان جنگ است. «سمیع علیم»
براى فرار از جهاد، عذرتراشى نكنید. زیرا خداوند نیّت شما را مىداند و بهانههاى شما را مىشنود. «سمیع علیم»