يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُبۡطِلُواْ صَدَقَـٰتِكُم بِٱلۡمَنِّ وَٱلۡأَذَىٰ كَٱلَّذِي يُنفِقُ مَالَهُۥ رِئَآءَ ٱلنَّاسِ وَلَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡـَٔاخِرِ فَمَثَلُهُۥ كَمَثَلِ صَفۡوَانٍ عَلَيۡهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُۥ وَابِلٌ فَتَرَكَهُۥ صَلۡدًا لَّا يَقۡدِرُونَ عَلَىٰ شَيۡءٍ مِّمَّا كَسَبُواْ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡكَـٰفِرِينَ
264
منّت گذارى و آزار فقیر، پاداش انفاق و صدقات را از بین مىبرد. «لا تبطلوا» ریا، نشانه عدم ایمان واقعى به پروردگار وقیامت است. «ینفق ماله رئاء النّاس و لایؤمن باللّه»
انفاق مهم نیست، انگیزه و روحیّهى انفاق كننده مهم است. «رئاء الناس»
اعمال شخص منّت گذار، ریاكار وكافر، تباه است. كلمهى «فمثله» قابل تطبیق با هر سه گروه است.
ریاكار، عاقبت رسوا مىشود و حوادث، كاشف حقایق است. «فتركه صلداً»
ریاكار نه تنها از پاداش آخرت محروم است، بلكه رشد روحى را نیز كسب نكرده است. «لا یقدرون على شیىء»
منّتگذار وریاكار، در مدار كفر ومورد تهدید قرار مىگیرد. «لایهدى القوم الكافرین»