وَمَثَلُ ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمۡوَٰلَهُمُ ٱبۡتِغَآءَ مَرۡضَاتِ ٱللَّهِ وَتَثۡبِيتًا مِّنۡ أَنفُسِهِمۡ كَمَثَلِ جَنَّةِۭ بِرَبۡوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌ فَـَٔاتَتۡ أُكُلَهَا ضِعۡفَيۡنِ فَإِن لَّمۡ يُصِبۡهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِيرٌ
265
اگر هدف، تحصیل رضاى خداوند ورشد و كمال روحى باشد، كارها بارور مىشود. «ابتغاء مرضات اللّه... فاتت اُكلها ضعفین» اخلاص، ساده بدست نمىآید، باید به سراغ آن رفت. «ابتغاء مرضاة اللّه»
كارهاى خالص، همچون مزرعهاى در نقطهاى مرتفع است كه از خرابى سیل محفوظ است. «بربوة اصابها»
اگر هدف خدا باشد، از جلوهها و جمالها هم محروم نمىشویم. مخلصین در جامعه محبوبتر از ریاكارانند. «جنّة بربوة» انفاق خالص، همانند مزرعهى در دامنه كوه وزمین مرتفع است، كه همه مردم آنرا مىبینند واز آن لذّت مىبرند.
مهمتر از امكانات، بهرهگیرى از امكانات است. بارانِ ریز یا درشت مهم نیست، مهم آن است كه زمین بتواند آن را جذب كند. «فان لم یصبها وابل فطلّ»