وَظَلَّلۡنَا عَلَيۡكُمُ ٱلۡغَمَامَ وَأَنزَلۡنَا عَلَيۡكُمُ ٱلۡمَنَّ وَٱلسَّلۡوَىٰ كُلُواْ مِن طَيِّبَـٰتِ مَا رَزَقۡنَـٰكُمۡۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَـٰكِن كَانُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ يَظۡلِمُونَ
57
تفسیر نور
و ابر را بر شما سایبان ساختیم و «منّ» و «سَلوى» بر شما نازل كردیم (و گفتیم:) از نعمتهاى پاكیزهاى كه به شما روزى دادیم بخورید، (ولى شما با بهانهجویىهاى خود، كفران نعمت كردید. بدانید كه) آنها به ما ستم نكردند، بلكه به خودشان ستم نمودند.
نکتهها
پس از نجات بنىاسرائیل از سلطهى فرعون، به آنان دستور داده شد كه وارد سرزمین فلسطین شوند. آنها به بهانهى اینكه در آنجا افراد ستمگرى هستند، سرپیچى كرده و به موسى گفتند: با خدایت به جنگ آنان برو، ما همین جا نشستهایم. قهر خداوند آنها را فراگرفت و مدّت چهل سال در بیابانِ «تیه» ماندگار شدند، ولى خداوند در آنجا نیز براى آنان ابرها را چون سایهبان قرار داد و دو نوع غذاى طبیعى و گوارا به نامهاى مَنّ و سَلوى، در دسترس آنان گذاشت.«غَمام» به ابر بىباران گفته مىشود كه فقط سایه ایجاد مىكند، ابرهاى باران دار را «سحاب»، «غیم» و«مزن» مىگویند. «مَنّ»، به شیرهى مخصوص درختان كه چون قطره بر روى آنها مىنشیند، گفته مىشود كه همان صَمغ است وبرخى به معنى عسل وقارچ گرفتهاند. «سَلوى» به پرندگانى مخصوص كه شبیه كبوترند مىگویند.
پیامها
ابر و باد و باران، به فرمان خداوند هستند. «ظلّلنا علیكم الغمام» رازق بودن خداوند، محدود به شرائط خاصّى نیست. در بیابان بىآب و علف هم، رزق طبیعى مىفرستد. «وانزلنا علیكم المنّ والسّلوى»
خداوند، رزق انسان را از حلال و پاكیزه مقدّر كرده است. «طیّبات ما رزقناكم»
تخلّف از فرامین الهى، ظلم بر خویشتن است. «انفسهم یظلمون»