وَلَن يَتَمَنَّوۡهُ أَبَدَۢا بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيهِمۡۚ وَٱللَّهُ عَلِيمُۢ بِٱلظَّـٰلِمِينَ
95
تفسیر نور
ولى آنها هرگز به سبب آنچه از پیش فرستادهاند، آرزوى مرگ نكنند و خداوند به حال ستمگران، آگاه است.
نکتهها
نترسیدن از مرگ، نشانهى صدق ویقین است. وقتى مرگ از راه مىرسد شوخىها، تعارفات و خیالات مىگریزند، تنها انسان مىماند و اعمال او. در لحظهى مرگ، انسان باور مىكند كه متاع دنیا كم است و آخرت بهتر وباقى است. در لحظه مرگ، انسان باور مىكند كه دنیا غنچهاى است كه براى هیچكس شكفته نمىشود و دوستان دنیوى مگسانند دور شیرینى. انسان اگر به مرتبه یقین برسد، هرچه به مرگ نزدیكتر مىشود، احساس قرب ووصول به لقا ودیدار الهى مىكند. به همین دلیل حضرت على علیه السلام وقتى ضربهى شمشیر را بر فرق خود احساس كرد فرمود: «فزت و ربّ الكعبة» قسم به پروردگار كعبه رستگار شدم. امام حسین علیه السلام در كربلا هر چه به ظهر عاشورا و زمان شهادت نزدیك مىشد، صورتش برافروخته و شكوفاتر مىگردید، و وقتى در شب آخر از یارانش پرسیدند: مرگ نزد شما چگونه است؟ جملاتى را در جواب عرضه داشتند كه نشان دهندهى یقین آنان به حقّانیّت راهشان بود، آنها مرگ را شیرین مىدانستند و حتّى برخى از آنان در همان شب آخر با یكدیگر مزاح مىكردند.پیامها
ترس از مرگ، در واقع ترس از كیفر كارهاى خودماست. «بما قدّمت ایدیهم» مدّعیان دروغگو و متوقّعان نابجا، ظالمند. «واللَّه علیم بالظالمین»
خودتان مىدانید كه چه كردهاید، خداوند نیز كه از آنها با خبر است، پس این همه ادّعا براى چه؟! «واللَّه علیم بالظالمین»