قُلۡ إِن كَانَتۡ لَكُمُ ٱلدَّارُ ٱلۡـَٔاخِرَةُ عِندَ ٱللَّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِ ٱلنَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ ٱلۡمَوۡتَ إِن كُنتُمۡ صَـٰدِقِينَ
94
قُلۡ إِن كَانَتۡ لَكُمُ ٱلدَّارُ ٱلۡـَٔاخِرَةُ عِندَ ٱللَّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِ ٱلنَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ ٱلۡمَوۡتَ إِن كُنتُمۡ صَـٰدِقِينَ
94
ما فرزندان و محبوبان خدا هستیم. «نحن ابناء اللّه و احبّائه» 381
كسى وارد بهشت نمىشود مگر آنكه یهودى و یا نصرانى باشد. «قالوا لن یدخل الجنّه الاّ من كان هوداً او نصارى» 382
آتش دوزخ، جز چند روزى به ما اصابت نمىكند. «لن تمسّنا النّار الاّ ایّاما معدودة»
این آیه 383 ، همهى این بافتههاى خیالى وموهومات فكرى آنها را ردّ كرده و مىفرماید: اگر این ادّعاهاى شما درست باشد و به این حرفها ایمان داشته باشید، دیگر نباید از مرگ بترسید واز آن فرار كنید، بلكه باید آرزوى مرگ كنید تا به بهشت وارد شود!
اولیاى خدا، نه تنها از مرگ نمىترسند، بلكه اشتیاق به مرگ نیز دارند. همانگونه كه حضرت على علیه السلام مىفرماید: «واللَّه لابن ابىطالب آنس بالموت من الطفل بثدى امّه» یعنى 384 به خدا سوگند علاقه فرزند ابوطالب به مرگ، از علاقه طفل شیرخوار به سینه مادرش بیشتر است.
آرى، باید بگونهاى زندگى كنیم كه هر لحظه آماده مرگ باشیم. 385
384) بحار، ج28، ص233.
385) مرگ، همانند سفر است. راننده در صورتى از سفر مىترسد كه یا راه را نمىشناسد، یا بنزین ندارد یا تخلّف نموده است، یا جنس قاچاق حمل مىكند و یا در مقصد، محل سكونت ندارد. در حالى كه مؤمن واقعى، راه را مىداند؛ »الیه المصیر« سوخت بین راه دارد؛ »عمل صالحاً« تخلّفاتش را با توبه جبران كرده است، جنس قاچاق یعنى عمل خلاف ندارد و محل سكونتش را نیز مىداند؛ »جنّة الماوى« و لذا نمىترسد. در برابر خیالات و موهومات، با صراحت برخورد كنید. «قل»
دامنهى انحصار ونژادپرستى، تا قیامت كشیده مىشود! «لكم الدار الاخرة خالصة...»
وجدان، بهترین قاضى است. «إن كانت... فتمنّوا الموت»
آمادگى براى مرگ، نشانهى ایمان واقعى و صادقانه است. «فتمنّوا الموت ان كنتم صادقین»