فَأۡتِيَاهُ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولَا رَبِّكَ فَأَرۡسِلۡ مَعَنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ وَلَا تُعَذِّبۡهُمۡ قَدۡ جِئۡنَـٰكَ بِـَٔايَةٍ مِّن رَّبِّكَ وَٱلسَّلَـٰمُ عَلَىٰ مَنِ ٱتَّبَعَ ٱلۡهُدَىٰٓ
47
إِنَّا قَدۡ أُوحِيَ إِلَيۡنَآ أَنَّ ٱلۡعَذَابَ عَلَىٰ مَن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ
48
تفسیر نور
پس به سراغ او بروید، پس (به او) بگویید: (اى فرعون) ما دو فرستادهى پروردگار تو هستیم، وبنىاسرائیل را به همراه ما بفرست (وبیش از این) آنها را آزار مده. البتّه ما با معجزهاى از جانب پروردگارت به سوى تو آمدهایم و درود بر كسى كه هدایت را پیروى كند.
(به او بگویید:) همانا به ما وحى گردیده كه عذاب بر كسى است كه (آیات الهى را) تكذیب كند (و از آنها) سرپیچى نماید.
نکتهها
چون ارشاد و تبلیغ سران ستمگر و هدایت آنان كار بسیار سخت و مهمى بوده است، لذا خداوند فرمان حركت به سوى فرعون را تكرار مىفرماید:«اِذهَب الى فرعون»، «اِذهَب أنتَ و أخوك»، «اِذهَبا الى فرعون»، «فأتیاه».
در این آیات به سه ركن اعتقادى؛ یعنى توحید، نبوّت ومعاد اشاره شده است: «ربّك، اُوحى الینا، أنّ العذاب»
خداوند، دستورالعمل مأموریت موسى و هارون علیهما السلام را در پنج مرحله تنظیم فرموده است: الف: رفتن. «فأتیاه» ب: گفتن. «فقولا» ج: دلیل آوردن. «جئناك بأیة»، د: تشویق. «والسّلام على مَنِ اتّبع الهُدى» د: تهدید. «أنّ العذاب على مَن كَذّب و تَولّى».
پیامها
كارهاى ارشادى و تبلیغى باید بدیع وتهاجمى باشد، نه تدافعى. «فأتیاه» رسالت انبیا از شئون ربوبیّت خداوند است. «رسولا ربّك»
غرور مستكبران را بشكنید. «ربّك» در مقابل كسى كه مىگوید: «انا ربّكم الاعلى»72
سخن با نرمى و لطافت، منافاتى با قاطعیت و صراحت ندارد. «انا رسولا ربّك»
آزادسازى انسانها از ستم وبردگى طاغوت، در رأس وظایف انبیاست. «ارسل معنا بنىاسرائیل» (آرى دین از سیاست جدا نیست، مبارزه با طاغوتها و آزاد كردن مردم در متن دستورات الهى است.)
هجرت از محیط ظلم و گناه، مقدمه نجات است. ابتدا آزادى، سپس ایمان. «ارسل معنا بنىاسرائیل...»
مبارزه با طاغوت وآزادى مردم زمانى ارزش واقعى و همه جانبه دارد كه در خط انبیا باشند. «ارسل معنا»
آزار وشكنجهى مردم، ممنوع است. «لا تعذّبهم»
عملكرد مأموران، به حساب فرمانده و مسئول آنان نیز گذارده مىشود. «لاتعذّبهم» با توجّه به اینكه شخص فرعون، شكنجهگر تكتك مردم نبود.
امنیّت و سلامتى كامل و جامع، تنها در پرتو پیروى از هدایتهاى الهى بدست مىآید. «والسلام على مَن اتّبع الهُدى»
سلام به طاغوت وستمگران و كسانى كه در مسیر هدایت نیستند، ممنوع است. «والسلام على مَن اتّبعالهُدى»
آنچه مهم است پیروى از حقّ است. «اِتّبع الهُدى»
سلام دادن در پایان سخن، از آداب سخن است. «والسلامعلى...»
72) نازعات، 24.