قَالَ ءَامَنتُمۡ لَهُۥ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِي عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحۡرَ فَلَأُقَطِّعَنَّ أَيۡدِيَكُمۡ وَأَرۡجُلَكُم مِّنۡ خِلَـٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمۡ فِي جُذُوعِ ٱلنَّخۡلِ وَلَتَعۡلَمُنَّ أَيُّنَآ أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبۡقَىٰ
71
عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. «قال آمنتم» فرعون، همه كارشناسان را براى نابودى حقّ جمع كرده بود، ولى همه به دست موسىعلیه السلام هدایت شدند. در نظام طاغوتى، خفقان حاكم است ومردم حتّى از آزادى عقیده نیز محرومند. «آمنتم له قبل ان آذن لكم»
تهدید و تهمت، شیوهى كار طاغوتهاست. «انّه لكبیركم»
انبیا با روح انسان كار مىكنند، ولى طاغوتها با ضربه به جسم انتقام مىگیرند. «لاقطّعن...» غافل از آنكه با شكنجه و قتل نمىتوان باور واعتقادات مردم را تغییر داد.
ستمگران مغرور، خود را جاودانه مىپندارند. «ایّنا اشدّ عذاباً وابقى»