كَذَٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيۡكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ مَا قَدۡ سَبَقَۚ وَقَدۡ ءَاتَيۡنَـٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكۡرًا
99
كَذَٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيۡكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ مَا قَدۡ سَبَقَۚ وَقَدۡ ءَاتَيۡنَـٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكۡرًا
99
الف: افزایش علم و آگاهى، ب: بدست آوردن بصیرت و پیدا كردن راه سعادت، ج: تنبیه و تذكّر مردم، د: بشارت و دلگرمى مؤمنین.
داستانهاى قرآن، بهترین و صادقترین داستانهاست، زیرا گویندهى آن خداوند و مخاطبش پیامبر صلى الله علیه وآله و ماجراى آن حقیقى است. «نقصّ علیك»
در بیان تاریخ، از نقل جزئیاتى كه دانستن و ندانستن آنها نقشى در هدف ندارد، خوددارى كنید. «من انباء»
هر تاریخى ارزش بیان ندارد، اخبار مهم قابل نقل است.113 «انباء»
تاریخ وسیلهى تذكّر است، نه عامل سرگرمى. «انباء ما قد سبق - ذكرا»
قرآن یاد و یادآور مهمّى است. («ذكراً» با تنوین نشانهى عظمت است.)
سرچشمهى تاریخ و داستانهاى قرآنى، وحى الهى است، نه گفتههاى این و آن. «لدنّا»