معمولاً بیان صداها در زبان عرب بر وزن فعیل است، مثل: زفیر، شهیق، زئیر و هریر، و زفیر به صدایى گفته مى‌شود كه با بازدم همراه است.

منظور از جمله «لا یسمعون» این نیست كه اهل دوزخ هیچ صدایى نمى‌شنوند، بلكه مراد آنست كه هر چه فریاد مى‌زنند پاسخ نجات بخشى دریافت نمى‌كنند، زیرا در قرآن آیاتى است كه بر شنیدن اهل جهنّم دلالت مى‌كند، آنجا كه از مأمور عذاب، مهلت مى‌خواهند و یا از خداوند، درخواست نجات مى‌كنند و یا زمانى كه از آنان سؤال مى‌شود پاسخ مى‌دهند.

به غیر خدا دل نبندیم و سرنوشت خود را به خدایان دروغین وعاجز گره نزنیم. «لوكان ... ما وردوها»

عجز و محكومیّت با جایگاه خداوندى سازگار نیست. «لوكان ... ما وردوها»

عذاب شرك، عذابى ابدى است. «كل فیها خالدون»

دوزخ، جایگاه ناله‌هاى بى جواب است. «فیها زفیر ... لا یسمعون»

بى‌پاسخى ناله‌ها و فریادها، خود شكنجه دیگرى براى اهل دوزخ است. «و هم فیها لا یسمعون»