مَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرٍ مِّن رَّبِّهِم مُّحۡدَثٍ إِلَّا ٱسۡتَمَعُوهُ وَهُمۡ يَلۡعَبُونَ
2
تفسیر نور
هیچ پند تازهاى از طرف پروردگارشان براى آنان نیامد، مگر اینكه آن را شنیدند و (باز) سرگرم بازى شدند.
نکتهها
مسألهى قدیم یا حادث بودن كلام خدا، از جمله مسائلى است كه در زمان خلفاى بنى عباس مطرح شد و مورد جرّ وبحث فراوان قرار گرفت. به نظر مىرسد كه طرح این بحث، بیشتر جنبه سیاسى داشت تا مردم را از امور اساسى و حقایق اصیل اسلامى و برخورد با حكّام ستمگر، منصرف سازند. بدیهى است كه محتواى قرآن، از علم خداوند سرچشمه گرفته و قدیم است، ولى الفاظ آن كه بر پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله نازل شده، حادث و جدید است. به هر حال، این گونه مباحث، مشكلى را از افراد و جامعه حل نمىكند و امامان ما نیز از آن پرهیز داشتهاند.99) تفسیر نمونه.
پیامها
تذكّرات الهى با تداوم و تكرار همراه است. «ما یأتیهم» (فعل مضارع) تذكّر و تربیت، ملازم یكدیگرند. «ذكر من ربّهم»
قرآن، مایهى ذكر است. «ذكر من ربّهم»
نوآورى در تذكّر، یك ارزش است. «ذكر من ربّهم محدث»
گوش دادن وفهمیدن كافى نیست، پذیرش وعمل لازم است. «استمعوه و هم یلعبون»
سرچشمه لهو و لعب، غفلت و اعراض است. «فى غفلة معرضون - یلعبون»
زندگى به دور از وحى و یاد الهى، بازیچهاى بیش نیست. «و هم یلعبون»